Мақолаҳо
Шабона мотосиклро чӣ гуна бехатар рондан мумкин?
Дар торикӣ ҳатто гардиши шинос дигар хел менамояд. Шишаи кулоҳу чароғҳоро омода карда, суръатро ба масофаи намоён мувофиқ кунед.
fruskate
Рӯзона баромадед, вохӯрӣ тӯл кашид ва акнун қисми охирини роҳро дар торикӣ мегузаред. Роҳ шинос аст, вале манзара дигар. Чуқурӣ, қум дар гардиш ё одами канори роҳро нисбат ба рӯз дертар мебинед.
Меъёри асосии шабона ин аст: суръате интихоб кунед, ки дар дохили қисми равшану озоди роҳ, ки воқеан мебинед, истода тавонед. Суръати иҷозатдодаи аломат маънои онро надорад, ки чароғи шумо ба қадри кофӣ дурро равшан мекунад. Борон, туман ва гардишҳо масофаи дидро боз камтар мекунанд.
Чароғ ва шишаи кулоҳ
Пеш аз баромадан чароғи наздик ва дур, чароғи қафо, чароғи тормоз ва ишораҳои гардишро санҷед. Самти чароғро аз рӯи дастур, бо назардошти бор танзим кунед. Чароғи ифлос ё дигар шудани нишасти мотосикл бо мусофир метавонад равшании муфидро кам кунад.
Пеш аз торикӣ шишаи сиёҳтобро бо шишаи шаффоф иваз кунед. Ҳар ду тарафи онро бо усули барои ҳамин шиша тавсияшуда тоза кунед. Хароша ва доғҳо нури чароғҳои рӯбарӯро пароканда мекунанд. Баъзан иваз кардани шишаи осебдида аз харидани чароғи иловагӣ фоидаовартар аст. Агар шиша буғ гирифта, роҳ равшан набошад, дар ҷои бехатар истода, дидро барқарор кунед.
Чароғи иловагӣ бояд ба мотосикл мувофиқ, дуруст насбшуда ва ба талаботи маҳаллӣ мутобиқ бошад. Равшании бештар худ аз худ самти хуби нурро таъмин намекунад.
Барои қарор фосила монед
Аз мошини пеш фосилаи бештар гиред. Он метавонад чуқуриро пӯшонад ва ҳангоми ногаҳон тормоз кардан ба шумо вақти кам гузорад. Барои истифодаи чароғаш ба пушти он начаспед.
Пеш аз гардиш суръатро кам кунед. Чароғ тамоми гардиш ва чизҳои паси онро нишон намедиҳад. Дар чорроҳа ё баромадгоҳи ҳавлӣ ронанда метавонад нури шуморо бинад, вале масофаро хато ҳисоб кунад. Унсурҳои нурбаргардон ба намоён будан ёрӣ медиҳанд, аммо роҳ додани дигаронро кафолат намедиҳанд.
Ҳангоми аз шаҳри равшан ба роҳи торик баромадан суръатро аз нав баҳо диҳед. Дар шом ҳам эҳтиёт лозим: атроф ҳанӯз равшан менамояд, аммо монеаҳои хурд аллакай аз назар гум мешаванд.
Хастагӣ нақшаро тағйир медиҳад
Агар аломатҳоро аз даст диҳед, гардишро дер бинед ё бе дарки атроф ба як нуқта нигоҳ кунед, ҷои бехатари истодан ҷӯед. Фикри «каме роҳ мондааст» диққатро барнамегардонад.
Шаб мондан ё барвақт анҷом додани роҳ баъди рӯзи дароз интихоби дуруст аст. Агар роҳ ҳам тар ва ҳам сард бошад, матлаби рондан дар сармо ва борон-ро ҳам хонед. Кам кардани яке аз шароити душвор назорат кардани сафари боқимондаро осон мекунад.